op\nkonfrontatie.nl)<\/em><\/a><\/p>\n\n\n\n\nVaak\nzijn de reacties getriggerd door de media, die niet moe worden het\nene na het andere (financi\u00eble) schandaal in de publiciteit te\nbrengen, vaak gelekt door concurrenten. En dan vervolgens spreken de\nmensen over de machteloosheid van de politiek om iets aan de\nproblemen te doen, de zakkenvullers in Den Haag die goed op hun\nbaantjes letten, de onmogelijkheid die politiek te be\u00efnvloeden, het\nontbreken van verzet, de mensen tegenwoordig, ja ook de lotgenoten\nmoeten eraan geloven, zijn ego\u00efstisch en zelfzuchtig geworden. Er is\ngeen solidariteit meer. Daar hoef je ook niet op te rekenen.<\/p>\n\n\n\n
\nHoezeer\nbovenstaand verhaal ook een kern van waarheid bevat, het structureert\nde relatie van de ondergeschikte burger met de uitvoerende macht van\nde staat. Daarmee bedoel ik dat de burgers met hun negatieve verhalen\nonbedoeld een beschrijving geven van een perfect machtssysteem\nwaartegen je maar beter niet in verzet kunt komen. Je ziet hoe het de\nklokkenluiders vergaat! Sta maar niet op, om je protest te laten\nhoren. Niemand doet met je mee, niemand is solidair, overal om je\nheen zijn de baantjesjagers en hielenlikkers die ten koste van jouw\nvan de situatie proberen te profiteren. Kijk naar de politici van\nGroen Links en de Partij van de Arbeid!. Vroeger ventileerden ze\nleuke linkse idee\u00ebn, en nu zijn ze omdat het alleen ging om hun\neigen carri\u00e8re gecorrumpeerd door de macht. Ze zijn niet te\nvertrouwen. En de machthebbers en hun repressieapparaten, wel of niet\ngeprivatiseerd, weten je wel te vinden. Als je als individu tegenover\nze staat, kun je maar beter doen wat ze zeggen, anders ben je je\nbestaan niet zeker. Ze weten met die perfecte informatiesystemen\nalles van je. Verzet is zinloos, er zijn zoveel mensen die hun recht\nproberen te halen, ze verzuipen vaak in de stroperige bureaucratie en\nde ongevoeligheid van de politiek voor tegenargumenten. Een\nparlementaire enqu\u00eate over de bouwfraude met alle onthullingen? De\nbouwfraude gaat gewoon door.<\/p>\n\n\n\n
\nEn\nzo houdt de kritiek op toestanden in de maatschappij, die aan\nborreltafels, in huiskamers, op spreekuren van hulpverleners, in\nkroegen, op vergaderingen wordt geventileerd samen met de\nvoortdurende stroom van op zichzelf staande ge\u00efsoleerde onthullingen\nvan schandalen in de media de machthebbers in het zadel.<\/p>\n\n\n\n
\n
\nHoe\nhet onvolprezen programma Tegenlicht bijdraagt aan bestendiging van\nde macht. Ik maak mij ook wel schuldig aan dat negativisme. Moet je\nmisstanden dan maar niet aan de kaak stellen? Natuurlijk niet. Maar\nwaar ik mij wellicht te weinig van bewust ben geweest tot nu toe, is\nde uitwerking die het aan de orde stellen van misstanden kan hebben,\nwaarbij het geen handelingsperspectief oplevert maar dat juist\nblokkeert. Wat mij in gesprekken en discussies steeds meer opvalt, is\ndat in mijn ogen in principe steeds dezelfde beschrijvingen van\naspecten van het machtssysteem voortdurend herhaald worden waarbij je\nin een soort cirkel van de ene beschrijving van een misstand naar de\nandere gaat. Het komt niet tot een handelingsperspectief. Dat is\nimmers zinloos.<\/p>\n\n\n\n
\nDe\nverhalen en anekdotes die burgers in hun dagelijks leven vertellen\nhebben vaak een sterk beschrijvend karakter, evenals de voortdurende\nonthullingen in de media die in een voortdurende stroom van los van\nelkaar staande incidenten over het voetlicht worden gebracht. Want\nhoeveel incidentele onthullingen er ook in de krant staan, actuele\n(politieke) hoofdtegenstellingen kennen we niet, worden in de media\nook nauwelijks geanalyseerd, en onderhandelingen over onze toekomst\nspelen zich achter gesloten deuren af en we komen slechts zelden iets\nte weten over hoe de onderhandelingen werkelijk verlopen en wat de\nonderhandelaars tegen elkaar zeggen. Iedere samenhang lijkt in de\nnieuwsstroom te ontbreken. Van tijd tot tijd zien we bijvoorbeeld\nFerry Mingele voor een dichte deur staan in het acht uur journaal of\nin Nieuwsuur waarbij hij een heel verhaal heeft, maar verder geen\nidee van wat er zich achter die deur afspeelt. Er worden zelfs bij\nonderhandelingen tussen deze en gene extra nieuwsuitzendingen\ningelast om Ferry dingen te laten zeggen over zaken waarvan hij geen\nflauw idee heeft. Spannend, zeggen veel kijkers dan, wat zou eruit\nkomen? Na enige uren komen de onderhandelaars naar buiten met een\nbesluit. Of ze zeggen dat er nog gepraat moet worden. Een, twee\nzinnen, misschien uiteindelijk een korte verklaring. Verder blijven\nwe van niets weten.<\/p>\n\n\n\n
\nVerslaggevers\nvan actualiteitenrubrieken boeken een hotel in verre oorden, reizen\ner met het vliegtuig naartoe of zijn er al permanent gestationeerd,\nen gaan dan voor een dichte deur van een regeringsgebouw staan, de\ncamera op hen gericht. Het gezicht van de verslaggever hebben we al\nhonderden malen gezien, het plaatje van het regeringsgebouw eveneens.\nBinnen speelt zich iets af. Maar wat? Het onderwerp van de bespreking\nis soms tot op zekere hoogte nog wel bekend, voor zover de mensen\nbinnen daar iets over hebben losgelaten c.q. een\ncommunicatiedeskundige hebben ingeschakeld om de journalisten aan het\nlijntje te houden. Spannend. Wat zou er gaan gebeuren? Maar verder\nweten we van niets. Om de tijd te doden putten de verslagevers zich\nuit in eindeloze op niets gebaseerde speculaties over wat er allemaal\nwel en niet in de toekomst kan gebeuren, en dat is heel wat. Soms\nkomt het enige dagen of weken later tot een zogenaamd onthullend\ninterview met een van de hoofdrolspelers, die voortdurend wanhopig\nworden nagejaagd door op nieuws beluste journalisten, meestal is het\nbij nader inzien niets zeggend.<\/p>\n\n\n\n
\nMiljoenen\nmensen kijken naar die uitzendingen. En de volgende dag komen de\nmensen op het spreekuur waar ik werk, voor hulp of gewoon voor een\npraatje. Daar sluiten de media events aan op de dagelijkse ervaringen\nvan de mensen. Heb je die en die of dat gisteren op de TV gezien, heb\nje dat en dat programma met die en die onthulling gezien? Het is toch\neen schande, waar gaat het naartoe met de wereld, waar komen we\nterecht. Het lijkt wel een banenrepubliek. Nou, zeggen de mensen dan\nna enige tijd praten, ik ga maar eens wat doen. Daarmee bedoelen ze\nniet, dat ze politiek verzet gaan plegen, maar dat ze hun dagelijkse\nwerkzaamheden weer oppakken na hun hart te hebben gelucht, terug in\nhet gareel. Ook bij de verhalen die mensen elkaar vertellen over de\nondoordringbare bureaucratie, de absurditeit van administratieve\nprocedures, de willekeur van de repressieapparaten komen we echter\nniet te weten wat er zich nu precies bijvoorbeeld in de hogere\nregionen van het management van deze of gene uitvoerende instelling\nafspeelt. Dat blijft allemaal zorgvuldig achter gesloten deuren.\nZoals ook voor Ferry Mingele en al die andere verslagevers de deuren\ngesloten blijven.<\/p>\n\n\n\n
\nHoezeer\nook het kapitalistisch productiesysteem doortrokken is van sociale en\nmateriele ongelijkheden, misstanden, uitbuiting en tegenstellingen,\nwaarover velen verontwaardigd zijn, uiteindelijk weerhoudt de\nsuggestie van het perfecte systeem hen van verzet. Ze doen\nuiteindelijk maar wat de machthebbers willen en vinden dat ze daarbij\nvoor het beste kiezen, omdat ze zelf nog een redelijke positie\nhebben. Een beperkte welvaart, een dak boven je hoofd, eten, etc. Dat\nin dat productiesysteem miljoenen sterven van de honger, daartegen is\neigenlijk geen verzet mogelijk, en ligt het ook niet een beetje aan\ndie mensen zelf? Toch maar weer Partij van de Arbeid stemmen, dan\nworden de bezuinigingen op mijn inkomen en de zorg en de\nvoorzieningen in mijn buurt althans getemporiseerd, ook al zijn het\nallemaal baantjesjagers. Wat me verder opvalt is dat veel mensen het\nnegativisme dat in het begin werd genoemd, met in het verlengde de\nsuggestie van een perfect systeem, en de onbekendheid met wat er nu\neigenlijk achter al die gesloten deuren gebeurt aanvullen met\nallerlei meer of minder vergaande samenzweringstheorie\u00ebn.<\/p>\n\n\n\n
\nIk\nstel niet dat er geen samenzweringen zijn of dat de heersende klasse\nde bevolking niet voorliegt. Ongetwijfeld zijn er onder leden of\ndelen van de heersende klasse \u2018samenzweringen\u2019 en proberen ze te\nmanipuleren om hun eigen belangen te verdedigen. Maar tegelijkertijd\nzijn ze ook elkaars concurrenten die elkaar naar het leven staan. Een\nallesomvattende wereldsamenzwering van een hechte, tamelijk kleine\ngroep die alles kan manipuleren bestaat niet. Kapitalisten van grote\nbedrijven en banken hebben het vaak niet nodig uitgebreid met elkaar\nte overleggen. Het gaat er juist om, dat ze vanuit hun positie in de\nmaatschappij en de daarbij behorende belangen veelal hetzelfde\nhandelen en dezelfde opvattingen hebben.<\/p>\n\n\n\n
\nWe\nmoeten niet zozeer zien hoe individuen en specifieke groepen hun\nbelangen proberen te versterken door middel van manipulatie, we\nmoeten ook verder kijken dan deze individuen en oog hebben voor de\npositie van waaruit deze individuen en\/of groepen zo handelen.\nEenvoudig gesteld komen deze redenen erop neer dat de kapitalisten\nalles doen om hun winsten te maximaliseren en kapitaal te\naccumuleren. Ze doen er alles aan om de nodige sociale, politieke en\neconomische voorwaarden te cre\u00ebren om dat te doen.
\nEen\ndiscussie over een systeemkritiek op het kapitalisme, vanuit het\nbesef, dat er op enigerlei wijze verbanden bestaan tussen iemands\npositie in de maatschappij, en zijn of haar gedrag, idee\u00ebnwereld en\nhandelen, en dat die verschillende posities bepaald worden door de\neconomische structuur van datzelfde kapitalisme, dus\nklassentheorie\u00ebn, zijn geheel uit beeld verdwenen. Het aan de orde\nstellen van de vele misstanden, kritiek op het laakbare gedrag en de\nmentaliteit van bankdirecteuren heeft weinig zin, wanneer het besef\nontbreekt dat bij een vervanging van een dergelijke bankdirecteur\niemand anders op zijn positie zich precies net zo gaat gedragen. Met\neen ethische kritiek op het gedrag en de mentaliteit van\nbankdirecteuren en andere kapitalisten en een analyse van hun\nsamenwerking in de vorm van samenzweringen ben je er niet.<\/p>\n\n\n\n
\nHet\nverdwijnen van systeemkritiek op het kapitalisme en de vervanging\nervan door het bovenomschreven negativisme, de voortdurende los van\nelkaar staande onthullingen die dat negativisme voeden aangevuld met\nsamenzweringstheorie\u00ebn betekent juist, dat een perspectief voor\nemancipatoir handelen uit beeld verdwijnt. Het besef, dat mensen met\ndezelfde structurele ondergeschikte positie in het kapitalisme, zich\nmoeten verenigen in collectieve verbanden om een systeemverandering\nmeer of minder vergaand te bewerkstelligen en dat dit ook kan,\nverdwijnt. Dat geldt niet alleen voor de arbeidersklasse als geheel,\nwaarvan je je kunt afvragen of het wel zo\u2019n geheel is, zeker\nsubjectief, maar ook voor subgroepen daarvan: bijstandsgerechtigden,\nmigrantengroepen, werklozen, mensen met flexwerk, etc.<\/p>\n\n\n\n
\nMaar\nhoe in de huidige situatie na 30 jaar neoliberale propaganda het\nverband moet worden gelegd tussen een tamelijk abstracte\nsysteemkritiek op het kapitalisme, en de discussie daarover, en de\ndagelijks ervaringen en redeneringen van de mensen, ik ben er niet\nuit. Een abstracte systeemkritiek kan snel verzanden in hoogdravende\nsysteem theorie\u00ebn, die alleen door academisch geschoolden begrepen\nworden, waar verder niemand een boodschap aan heeft. Aan de andere\nkant: het ge\u00efsoleerd van die theorie\u00ebn aan de kaak stellen van\nschrijnende, ogenschijnlijk op zichzelf staande misstanden en\nvandaaruit de belangenbehartiging opzetten werkt ook niet. En\nteruggrijpen op oude socialistische propagandaverhalen van vroeger\nlijkt me ook niet de oplossing. Maar aanknopingspunten zijn er\ngenoeg, als je kijkt naar de opvattingen van de bevolking, waar\nbijvoorbeeld nog steeds een meerderheid bestaat voor een goed sociaal\nzekerheidsstelsel, en tegen de huidige bezuinigingen daarop, ondanks\nalle negativisme.<\/p>\n]]>\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\t\t\t\t\t\t<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"class_list":["post-1941","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1941","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1941"}],"version-history":[{"count":0,"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1941\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1941"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1941"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1941"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"http:\/\/www.stellingwerven.dds.nl\/herinneringenpietvanderlende\/wp-content\/uploads\/2021\/08\/negativisme_html_3a21358dbdf166c1.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n